Shitgitaar

In 2006 importeerde ik deze gitaar uit Amerika. De dollar was laag, dus dat was goed te doen. De R308s is een remake van een gitaar uit de 18e eeuw, gebouwd in China. Er zijn 48 stuks van gemaakt.

Vanaf het begin was het een shit gitaar. Er kwam geen geluid uit, het was net of je een elektrische gitaar speelde zonder versterker.

Na het instrument twaalf jaren aan de muur hebben te hangen, en ten gevolge van voortschrijdend inzicht, besloot ik hier iets aan te doen.

Het probleem waren de zangbalken. Aan de binnenkant van het bovenblad bevindt zich een aantal verstevigingen in een bepaald patroon. Bij deze gitaar zijn deze balken veel en veel te groot. Natuurlijk was deze gitaar gemaakt voor een Amerikaans publiek, dat wellicht bij extreme temperatuurwisselingen in de Grand Canyon Blowing in the Wind wenst te spelen. In dier voege is het ook wenselijk om geen risico te nemen, en zeker niet vanuit China.

Mijn favoriete gitaarbouwer Nikos Mastorakis te Ierapetra werd geconsulteerd, en hij wist te melden dat voor een dergelijke modificatie het hele bovenblad en daartoe de gehele toets dient te worden afgenomen, en dat zulks de hele gitaar niet waard is. Zijn advies was, met de hand via het klankgat met zwaar schuurpapier de nodige millimeters van de zangbalken weg te nemen.

Zo gezegd, zo gedaan. In enige uren noeste handarbeid, niet alleen met schuurpapier maar ook met een doorgezaagde Stanley Surform, wist ik driekwart des zangbalkens dikte te verwijderen. Een wereld van verschil! Na bespanning met zg. “Medium” Ernie Ball .013 Earthwood snaren (vanwege de korte mensuur) kwam er eindelijk sound uit de gitaar.

De Extender

Nu moest natuurlijk ook de E-snaar worden verlengd. Voornoemde Nikos Mastorakis was na enig aarzelen bereid deze uitdaging aan te gaan. Als voorbeeld diende mijn oorspronkelijke – 30 jaar oude – prototype op de Contreras klassieke gitaar, en als rekenhulp voor de afstanden mijn Javascript applicatie elders op deze website. Mijn vermoeden, dat deze man over een ongemeen hoge intelligentie beschikt, werd wederom bevestigd. In plaats van een nul-fret werd de topkam naar beneden gevijld, en een onwrikbare ebbenhouten constructie erachter geplaatst. Geniaal in zijn eenvoud!

En hoe klinkt dat nou?

Natuurlijk zal ik binnenkort iets inspelen om deze nieuwe aanwinst te demonstreren. Tot die tijd moet je het doen met niemand minder dan Giannis Paximadakis, die de snaren goed weet te raken. Koptelefoontje even?