OF: HOE DE HISTORIE VAN MIRTOS.TV REEDS IN DE 80ER JAREN EEN AANVANG NAM

1972 – Super 8

Fotografie houd ik van, maar meer nog van de bewegende beelden, tegenwoordig “video” genoemd. Deze interesse is meer dan vijfenveertig jaar geleden begonnen. Mijn vader had een smalfilm camera in het Super 8 formaat, met een elektrische motor voor het filmtransport. Ik vermeld dit, omdat er in die tijd filmcamera’s bestonden met een veermechanisme, dat je moest opwinden. Het was een Eumig Mini3 Servofocus, van oerdegelijk Oostenrijks fabrikaat. In de camera werd een cassette geplaatst met 15 meter film, genoeg voor 3 minuten en 20 seconden bij 18 frames per seconde. De film kwam met een envelop, die je kon gebruiken om je opnamen na het belichten ter ontwikkeling op te sturen. Dit was bij de prijs van zes gulden vijftig inbegrepen. Binnen vier dagen kreeg je dan je 3:20 minuten door de brievenbus.

Montage

Als voorlijke jongeling met een buitengewone interesse in technische zaken hielp ik hem bij het monteren van zijn opnamen. Aanvankelijk plakte ik de rolletjes domweg achter elkaar, maar al snel kreeg ik in de gaten dat je ook alle scènes kon uitknippen teneinde ze in een andere volgorde samen te voegen.  Dikwijls was in de achterkamer een waslijn gespannen, waar ik met knijpers de stukken film aan ophing om ze vervolgens weer aan elkaar te plakken. Dit ging met een plakpersje, waar de beide stukken werden ingeklemd.   De eerste versies werkten met vloeibare lijm, en de filmeinden moesten aan weerszijden half worden doorgeschuurd, zodat er een soort liplas ontstond. Gelukkig kwam er later een plakpers die met plakbandjes en een koude las werkte. Gaandeweg ontstond er aldus een grote spoel van wel 30 minuten. Des avonds in de weekeinden werden de beelden dan vertoond op de Bolex Multispeed 18-6 projector in de geheel verduisterde woonkamer. Pa en ma en onze inwonenende opoe zaten in het midden, met daar omheen vier van de vijf kinderen, alsmede enkele uitgenodigde vrienden en buren. Ik zat achter bij de projectietafel, een soort keukentrap zonder treden met een verstelbaar blad. Mijn taak als filmoperateur was het inladen van de spoelen, en het in de gaten houden van het filmtransport. De projectielamp had namelijk een zodanig hoge temperatuur, dat bij een vastloper de film onmiddellijk zou verbranden. Het verbrande stuk moest dan ter plekke worden uitgesneden en de einden weer aan elkaar geplakt. Trouw zat ik derhalve op mijn plaats, met ten allen tijde mijn hand op de stopknop, om dergelijke calamiteiten te voorkomen.

Het Handycam Tijdperk

Na enige jaren begonnen wij de beperkingen van het Super8 systeem in te zien. Het ontbreken van geluid was een belangrijke factor. Weliswaar bestonden er inmiddels super8 films met een opgeplakte magnetische strip om geluid op te nemen, maar dit was verre van ideaal. Hiertoe zouden wij bovendien zowel een nieuwe camera als een projector moeten aanschaffen. Goede raad was duur, en dat moest je letterlijk nemen. Inmiddels was de Sony Handycam op de markt verschenen. Nu was het zo, hoe jong ik ook was, dat mijn vader dergelijke aankopen eerst met mij besprak. Ik werd gezien als de expert op het gebied van de techniek. Boormachines, zaagtafels, televisies, fietsen, zelfs de auto’s die hij kocht, zoals de Simca 1100 en de Opel Kadett City, werden eerst door deze kleine jongen beoordeeld. Er bestond nog geen Internet, maar folders en brochures waren in overvloed voorhanden. Na dagen van noeste studie en deep research was mijn nipte advies in dezen: koop een CCD-F35 Sony Handycam Video 8 Video Camera Recorder. Een apparaat van 2000 gulden. Dit, lieve lezers, was het moment dat de dagen van de smalfilm een einde namen. Het Video tijdperk was aangebroken, met alle consequenties van dien.

Grote veranderingen

Als je mij vraagt wat de overgang van film naar video in de aarde had, dan zeg ik: voeten. Had de filmcamera slechts een startknop, die je los kon laten om te stoppen, des videocamera’s knoppen waren legio. Mijn vader was geboren in 1926. Het ontbrak hem niet aan intelligentie en fantasie. Hij had een grote sociale kring en kon zich goed uitdrukken. Hij was een meester in het herstellen van rijwielen. Met houten balken kon hij elke denkbare constructie opbouwen. Deze materie ging hem echter net iets te ver, en ik had er een dagtaak aan om hem de ins en outs van het videomaken bij te brengen. Hieronder bespreek ik de belangrijkste punten, waar wij tegenaanliepen.

  • De startknop. Ik zei het al eerder, wij waren gewend hem ingedrukt te houden tijdens de opname, en hem los te laten om te stoppen. Nu dezelfde knop kort ingedrukt moest worden om te starten, en daarna om te stoppen, kwamen er al direct problemen. Het kon gebeuren, dat er werd gestopt in plaats van gestart, en andersom. Op die manier werd er alleen gefilmd tussen de scenes.
  • Het monteren. Dit was alleen mogelijk, door het materiaal over te spelen op een videorecorder. Hetgeen leidde tot een aanmerkelijk kwaliteitsverlies. Ook de overgangen waren verre van soepel. Streperij, noemden wij dat.
  • Het projecteren. Er waren natuurlijk nog geen beamers, dus alles werd vertoond op een TV. Ja, en die waren ook nog niet zo scherp als tegenwoordig.

+++++++++++++

— aan deze alinea word nog gewerkt —

+++++++++++++

De digitale Era

In 2004 schafte ik mij samen met mijn vriend Jack Zomer een Sony DCRHC40 Digital Camcorder aan. De resolutie was 1 MegaPixel.

Wederom konden wij, net als in de tijd van Super8, monteren zonder kwaliteitsverlies. Ik was al bezig met het bouwen van computers en het kraken van software, dus onze mogelijkheden waren al gauw onbeperkt.

Dit was ook de tijd dat ik Mirtos ontdekte. Michiel Koperdraat, met wie ik al sinds 1987 Griekse muziek maakte, organiseerde muziekworkshops aldaar. Een mooie gelegenheid om de nieuwe camera uit te proberen!

Nevenstaande film werd geproduceerd in opdracht van het Nederlands Raki Genootschap en het Ministerie voor Overzees Drankmisbruik.

Het High Definition 1080p50i gebeuren

Images of HX300 Camera with 50x Optical Zoom

In het voorjaar van 2015 – ik had mij inmiddels samen met mijn vrouw definitief te Mirtos gevestigd – bestelden wij een Sony fotocamera vanuit Nederland. Bezorging geschiedde aan het adres van een vriendin uit Amsterdam, en zij nam het apparaat mee deze kant op. Wij hadden een beperkt budget, zodat wij een eenvoudige Sony H300 kozen. In de aanbieding bij Cameraland voor €119, maar goed genoeg voor het maken van betere fotos dan onze Olympus en Panasonic Lumix.

Toen onze vriendin zich bij ons meldde met het pakket, bleek het niet de Sony H300 te bevatten, maar de veel duurdere en meer geavanceerde HX300. Een foutje van de afdeling expeditie. 

Hier was ik natuurlijk heel blij mee. Deze camera heeft een 50x superzoom met mechanische Super Steady Shot en kan 1080p fullHD video opnemen met 50 frames per seconde. Wij probeerden het eerst maar eens uit bij een optreden van Giannis Paximadakis & Vaggelis Syligardos bij het MusicoCafene “Stonoto?” te alhier.

++++++++++++++++

hier komt nog meer

++++++++++++++++

Al gauw had ik in de gaten, dat er een tweede (en misschien derde) camera moest komen. Ik begaf mij op de Nederlandse Marktplaats en zocht naar identieke camera’s.